Door Impact
Het groen in Kampen wordt dagelijks onderhouden door tientallen medewerkers van Impact Groenvoorziening. Zij snoeien hagen, doen aan onkruidbestrijding op verharding en in het groen, ruimen zwerfafval op en onderhouden plantsoenen en bedrijfstuinen. Een van die medewerkers is Dani Verlaan (25). ‘Toen ik hier begon, dacht ik eerlijk gezegd: dat is niks voor mij, dat zijn die mensen van Impact. Ik had er een bepaald beeld bij, en dat was niet positief. Toch is het heel anders dan mensen wellicht denken.’
Onder begeleiding van Wilco van den Belt, unitleider bij Impact Groenvoorziening, en Hugo Bosch, werkconsulent bij Impact, werkt Dani inmiddels bijna een jaar bij de organisatie. Het team zorgt voor een nette, schone leefomgeving en stad en tegelijkertijd kunnen medewerkers leren, zich ontwikkelen en vakmanschap opbouwen.
Een dag starten
Dani is graag op tijd. Rond kwart over zeven, en in de zomer zelfs eerder, komt hij binnen. Na een snelle kop koffie vertrekt het team met de bus; schoffels, bladblazers en thermoskannen mee. Elke dag werken ze op een andere plek in Kampen: plantsoenen, parkeerterreinen, bedrijfstuinen en soms zelfs in de straat waar Dani zelf woont. ‘Dat maakt het leuk’, zegt hij. ‘Je ziet meteen resultaat. Het voelt een beetje alsof je je eigen tuintje netjes houdt.’ Het vaste ritme doet hem goed. ‘Hier begin je gewoon om kwart voor acht en dat geeft houvast. Eerst een bakkie, dan aan het werk.’
Gewoon een mens
Bij Impact Groenvoorziening werken mensen die om uiteenlopende redenen niet altijd meekomen in het tempo van de arbeidsmarkt. Wat zij hier vinden, is een omgeving waar je mag leren, proberen en soms opnieuw beginnen. Wilco ziet zijn rol niet als begeleider, maar als collega. ‘Ik hoef niet te weten wat iemand allemaal heeft meegemaakt’, zegt hij. ‘Ik wil weten wat iemand nodig heeft. De rest ontdek ik wel. Iedereen begint hier blanco en mag direct aan de slag. Mijn aanpak: liever zelf laten proberen dan aan het handje meenemen.’
Die benadering werkt goed. Dani herinnert zich zijn eerste weken nog helder: ‘Ik vond het lastig om weer met mensen te zijn en collega’s te hebben. Bij mijn vorige baan werkte ik veel alleen. Hier moest ik ineens met een groepje van vijf aan het werk. Doordat iedereen hier zijn eigen verhaal heeft, voel je je snel begrepen. Je hoeft niks uit te leggen.’
Humor en houvast
Tussen het onderhoud door klinkt vaak gelach. De toon is soms scherp, maar nooit gemeen. Tijdens de koffiepauze aan één tafel, onderweg in de bus of bij het afronden van een klus: er wordt geplaagd, gegrapt en gewerkt tegelijk. ‘Humor is ons smeermiddel’, zegt Wilco. ‘Natuurlijk gaat het er wel eens stevig aan toe. Zolang dat met respect is, hoort het erbij. Je leert elkaar juist kennen door een grap en door het te zeggen als het even te ver ging.’ Volgens hem is dat precies wat het team sterk maakt. ‘De combinatie van humor, werkplezier, ritme en respect zorgt ervoor dat mensen hier stappen zetten. Je leert om met elkaar te werken, niet ondanks je verschillen, maar dankzij.’
De kracht van maatwerk
Hugo plaatst regelmatig kandidaten bij de groenvoorziening en vertelt: ‘Ik kom bij Wilco als iemand een steuntje in de rug nodig heeft, maar wel graag aan de slag wil. In het groen mag je een keer vallen en weer opstaan. Die veilige context maakt dat mensen zoals Dani echt stappen zetten.’
Wilco: ‘Iedereen heeft zijn kracht. De een is goed met machines, de ander is sociaal of creatief. Ik probeer te kijken: wat werkt voor die persoon? En dan bouw je langzaam op. Geen groot plan, maar kleine stappen die vol te houden zijn. Om ieder in zijn eigen kracht te laten staan.’
Dani beaamt dat: ‘Ik durf meer. Ik was iemand die niet zoveel zei tegen andere mensen. ‘Hoi’ en ‘dag’ vond ik wel genoeg. Nu praat ik meer, stel ik vragen en stel ik me meer open. Laatst had ik een verhuizing en dat gaf wat stress. Toen heb ik Wilco gevraagd of we konden praten. We liepen een rondje en dat hielp. Hier ben je geen nummertje, je mag jezelf zijn. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet overal.’
Handen uit de mouwen
Dani breidt zijn uren langzaam uit. ‘Ik zit nu op 24 uur en wil graag naar 28 uur. Ik ben trots als ik door Kampen fiets en denk: dat veldje heb ik onderhouden. Laatst knapten we een tuintje op. Daar hebben we alles leeggehaald en opnieuw beplant. Ik heb er foto’s van gemaakt, zodat we over een jaar kunnen vergelijken met hoe het er dan bij staat.’
Les uit Kampen
Volgens Wilco en Hugo zit de kracht van dit soort werkplekken niet in regels of subsidies, maar in cultuur. Wilco: ‘Groei gebeurt gewoon op maandagochtend om zeven uur, als iemand op tijd is en het gras gaat maaien.’ Hugo vult aan: ‘Het vraagt dat je verder kijkt dan het cv. Niet naar wat iemand mist, maar naar wat iemand nodig heeft om stappen te zetten.’ Dani is daar het bewijs van. Hij kwam binnen met twijfel en vertrekt elke dag met voldoening. In Kampen blijkt dat meedoen niet begint met grote plannen, maar met gewoon starten en elke dag een stukje groeien.
Waarin verschillen jullie?
Hugo: ‘Ik werk vanuit re-integratie, participatie en wettelijke kaders, waaronder de Participatiewet en de Banenafspraak.’ Wilco: ‘Bij mij komt eerst de mens en dan het werk. Bij veel systemen is het andersom.’
En waarin vinden jullie elkaar?
Hugo: ‘In het doel: een duurzame plek op de arbeidsmarkt.’ Wilco: ‘In vertrouwen, korte lijnen en gewoon doen.’
