Door Vogellanden
Lees hieronder de column van Fenne Eefting, bestuurder Vogellanden, Centrum voor medisch specialistische revalidatie, bijzondere tandheelkunde en gezonde leefstijl
Het was een prachtige, zonnige dag toen ik terugkwam van mijn vakantie. Ik liep naar de voordeur van ons pand en zag dat er behoorlijk wat onkruid tussen de tegels zat. Dat is geen mooi welkom. Op datzelfde moment zie ik mijn facilitair manager en vraag al wijzend naar het onkruid of hij kan zorgen dat het verwijderd wordt.
Vervolgens loop ik verder naar mijn kantoor; straks een belangrijke afspraak met de verzekeraar. Als ik even later in het gesprek zit, hoor ik buiten een krassend geluid en dat blíjft. Nieuwsgierig geworden loop ik naar het raam en zie ik dat twee revalidanten in een rolstoel met aangepast gereedschap het onkruid tussen de tegels aan het verwijderen zijn. Ze hadden het gereedschap zelf aangepast, zodat ze ermee konden werken. Ik excuseerde mij en rende naar beneden en zag dat ze al een heel stuk straat schoon hadden. Ik riep: ‘Mannen, wat maken jullie me blij. Geweldig, wat ben ik hier blij mee.’ En ik geef ze allebei een knuffel. Ze mompelden een beetje beduusd terug: ‘Graag gedaan hoor.’
Toen ik zat te lunchen kwam die ene man van het onkruid naar me toe en hij zei: ‘Mag ik je bedanken?’ Dat begreep ik niet, omdat ik juist hem moest bedanken. Hij ging staan en vervolgde: ‘Kijk, dit ben ik, een ondernemer en een vent van twee meter, en ik ben gewend dat mensen mij zien. Maar sinds mijn amputatie en sinds ik in deze rolstoel zit, voel ik me ellendig en niet gezien. Iedereen praat letterlijk over mij heen. Tot vandaag; voor het eerst ben ik weer gezien en werd ik gewaardeerd om wat ik heb gedaan, en dat doet heel veel met me.’ De tranen stonden in zijn ogen. Ik was ontroerd door de levensles die ik kreeg.
Ondernemen is net als het leven zelf: de kunst van aanpassen, je focussen op wat er wél is en daar het beste van maken.
